Interview met Warren Ellis

Gisteren heb ik Wind River gezien, van muziek voorzien door Nick Cave en Warren Ellis. Vanmorgen ben ik dus maar weer op onderzoek uitgegaan. Tijdens dit onderzoek stuitte ik op dit interview met Warren Ellis; een lang interview, dus daar kan ik wel wat artikelen uit halen.

Hier alvast een mooie quote over hun compositiestijl:

Our aim is to bring something of worth sonically to the film and not just adding musical glue. Our scores have a certain sensibility that is not for every film or director. We have discovered the directors need to really want to work with us because of our existing work. There are certain scores we just cannot deliver, which is probably a good thing.

Oscar nominaties short list

Hoe spaar je aan een collectie? Ik heb verscheidene manieren om mijn verzameling uit te breiden.

In de eerste plaats kun je je laten leiden door de aanbiedingen (zoals ik ook boodschappen doe): Je kijkt wat er te krijgen is in webwinkels als Bol.com, Amazon of WowHD. Of je wacht op het aanbod van andermans verzamelingen tweedehands zaken als Marktplaats of Ebay. Dit kan natuurlijk ook bij fysieke winkels (zoals de Plaatboef).

Een andere manier is het sparen op tijdperk (40s, 90s, 00s), componist of genre. Eventueel zelfs op label-serie, zoals ik recent heb gedaan met de Film Music Classics van Naxos.

Dan is er natuurlijk de reviews-collectie; de top 20 van de door mijzelf geluisterde en gereviewde cds.

Tot slot is er de lijstjes-methode. Alle Oscar nominaties bijvoorbeeld. Of alle 250 films die de IFA in 2003 had verkozen tot ‘beste van de afgelopen 75 jaar’.

Als variatie daarop zou ik me ook kunnen richten op de short-list van Oscar nominaties. Voor het gemak deel ik hier in ieder geval de links naar een aantal van hen:

Contention for nominations

Schijnbaar publiceert The Academy of Motion Picture Arts and Sciences ieder jaar de lijst met films die meedingen naar de Oscar voor beste score. Ik neem aan dat dit gaat om de lijst van aanmeldingen.

Daarmee zou je kunnen stellen dat al deze soundtracks de moeite van het luisteren waard zijn…

Van de volgende jaren heb ik de lijsten al kunnen opduikelen:

Oscar regelementen

In dit artikel lezen we over de veranderde regels rondom de Oscar nominaties voor Best Original Score en Best Original Song.

De voornaamste wijziging voor beste score gaat over het minimale percentage ‘originele’ score ten opzichte van het totaal.

To be eligible, the rules used to require a score to comprise a minimum of 60% of the total music in the film. (The rest of the music could consist of new or old songs that were not part of the original score.) Going forward, the score need only comprise 35% of the total music in the film.

Het artikel noemt zelf recente films als Judas and the Black Messiah, One Night in Miami…, Sound of Metal en Let Them All Talk die baat zouden hebben gehad bij deze regel.

Voor beste lied wordt het volgende gewijzigd:

In the best original song category, going forward, no more than five songs from any film may be submitted. Previously, there was no limit on the number of songs that could be submitted from a film. No more than two songs from any film may be nominated, same as before.

Dit gaat natuurlijk slechts om het aanmelden van songs bij de commissie; er mogen nog altijd slechts 2 songs per film worden genomineerd. Er zijn echter maar weinig films die het quotum van 5 originele liedjes kunnen halen denk ik…

Smaak, stijl en (on)originaliteit

Afgelopen weekend heb ik de film The Judge weer eens terug gekeken. De filmmuziek van Thomas Newman is valt onder de categorie “beste scores waarvan ik de cd nog niet heb” en ik heb daar dan ook erg van genoten tijdens het kijken.

Tijdens mijn kwartiertje onderzoek vanmorgen kwam ik deze review tegen met daarin een interessante vraag rondom Newman’s stijl en gebrek en ontwikkeling en originaliteit (zelf-plagiaat zo u wilt). Hier maakt de schrijver de vergelijking met The Equalizer van Harry Gregson-Williams.

In my recent review of The Equalizer, I wrote: “before I listened to the score, and before I saw the film, I knew exactly what this score would sound like, based purely on the name of the director, the name of the composer, and the genre of the film, and I was right.” In the case of The Equalizer, this was a negative thing, because that score was written in a style I generally don’t care for. In the case of The Judge, I could say exactly the same thing. If you have heard any of Thomas Newman’s pleasant drama scores over the years – The Help, Saving Mr. Banks, going all the way back to things like The Horse Whisperer and even Whispers in the Dark – then you will know exactly what this score sounds like. Gentle, intimate string writing. Quirky struck and plucked percussion items. Appealingly warm orchestrations. It’s all really agreeable and charming, and anyone with an affinity for Newman’s style will find it much to their liking. But, having criticized Harry Gregson-Williams for his unoriginality, can I then turn around and praise Thomas Newman for writing music that is just as unoriginal, but which I find more to my taste?

Zijn conclusie aan het eind is dan ook als volgt:

Much of The Judge plays like a Thomas Newman Greatest Hits album, and although I find this music very enjoyable to listen to, to I have point it out as the album’s major drawback. If I’m not letting Harry Gregson-Williams get away with it for The Equalizer, I can’t let Thomas Newman get a free pass either.

First Blood main theme

Eergisteren heb ik First Blood gekeken, de eerste Rambo film, met muziek van Jerry Goldsmith, en uiteraard heb ik sindsdien de cd ook al 3x gehoord. Naast de uitmuntende actiemuziek (met veel ongebruikelijke maatsoorten) kent de film ook een uitstekende main-theme die ook als de song “It’s a long road” op de cd te horen is.

Een review op moviemusicuk.us zegt daar dit over:

The opening cue, “Theme from First Blood” is the first of multiple versions of this iconic theme presented on the album. Goldsmith recorded three different endings to provide the film’s producers with choices for the End Title Credits, an orchestral pop version orchestrated by Arthur Morton who infused it with the usual steady bass beat and guitar signature, a classical version for full orchestra, and lastly a song with lyrics provided by Hal Shaper and sung by Dan Hill.

De stilte van I Am Legend

Ik heb I Am Legend gezien in de bioscoop, een spannende film met een licht teleurstellend einde. Ik was al gauw fan van de filmmuziek van James Newton Howard. Althans, van de cd zo blijkt nu. Want de helft van de nummers op de cd komt helemaal niet voor in de film. Sterker nog, de film kent meer stilte dan muzikale begeleiding. Dat kan ik me echter slecht herinneren.

Musically I Am Legend took a much bolder risk. Whereas movies nowadays are packed with music and nothing else, director Francis Lawrence went for a much solemn choice. Basically more then half of the movie is covered with no music at all. In the beginning that adds a lot of emotional weight on the acting presence of Will Smith and the desolate New York city itself. Surprisingly but true, half of the score on the soundtrack of I Am Legend is not featured in the movie at all. It makes I Am Legend a new experience altogether, while being a strange one considering half of the unheard music turns out to be the best of all selections.

Lees hier het volledige artikel.